9. Empire State Building x 2. Bryant Park. MoMa.

Dziś nagle przyszła zima-:(

Przez ostatnie 9 dni mieliśmy iście wiosenną pogodę, 16-18 C a dziś nagle temperatura spadła do paru kresek powyżej zera i na dodatek zaczął padać deszcz a później śnieg! Najbardziej beznadziejny dzień na odwiedzenie Empire State Building, jaki mogliśmy wybrać. W ramach CityPass można odwiedzić taras widokowy dwukrotnie- w ciągu dnia i drugi raz, po 20.00 gdy Nowy York błyszczy tysiącami światełek. Do południa jeszcze nie było tak źle- widok z 86. piętra nieco podobny do tego z tarasu Top of The Rock- znowu Manhattan na pierwszym planie. Dopiero z góry dobrze widać, że Manhattan to wyspa.

Sam Empire State Building do momentu odbudowy ( 2013r. ) Wież Wolności był najwyższą budowlą Nowego Yorku. Już nie jest,ale i tak to najbardziej rozpoznawalny budynek NYC-arcydzieło architektury w stylu art deco, ulubione miejsce reżyserów filmowych- kto nie wzruszył się oglądając „Bezsenność w Seattle”? Gdy zjawiliśmy się tu po raz drugi wieczorem zapobiegliwi Amerykanie parokrotnie poinformowali nas, że na górze panuje dziś słaba widoczność i –just in case- przybili nam na bilecie pieczątkę ze smutną czarną buźką i napisem: Zero Visibility- żeby komuś nie przyszło do głowy ich zaskarżyć za brak widoczności-:)

Faktycznie padał śnieg i miasto wyglądało jak na starej pocztówce-też miało to swój urok. Strachu napędził nam King Kong- myśleliśmy, że to sztuczna wielka maskotka, pozowaliśmy z nim do zdjęć, gdy nagle „ożył „i nas porządnie wystraszył a jeszcze bardziej rozbawił.

Oprócz Empire State Building poszwędaliśmy się dziś po tej części miasta, zatrzymując w Nowojorskiej Bibliotece Publicznej i na dłużej w uroczym Bryant Parku, gdzie panuje już świąteczna atmosfera- działa lodowisko i przedświąteczny jarmark, pełen światełek, muzyki i zapachów.

 Dla mnie punktem kulminacyjnym była dzisiejsza wizyta w MoMa- słynnym Muzeum Sztuki Nowoczesnej. W sumie było to nasze drugie podejście do MoMy- muzeum, jak większość muzeów w NYC czynne jest tylko do 17.30 i wczoraj przybyliśmy tu za późno. Wejście w ramach CityPass, lub można otrzymać bezpłatną wejściówkę w każdy piątek o 17.00 ( i wtedy muzeum czynne jest do 20.00).

Mieliśmy szczęście, bo na 6 piętrze przeznaczonym na specjalne wystawy trafiliśmy na ciekawą wystawę The Cut-Outs Henriego Matisse’a. Najbardziej podobało nam się czwarte piętro, przeznaczone częściowo na dzieła abstrakcjonistów ( Pollock, Rothko), ale zawierające też wiele kultowych pozycji popartu, jak choćby „Zupa pomidorowa Campbella” Andy’ego Warhola czy „Tonącą dziewczynę” Roya Lichtensteina. Najcenniejsze dzieła znajdują się na piątym piętrze, gdzie też było najwięcej zwiedzających. Rozczarował mnie fakt, że „Gwieździsta noc” V. van Gogha chroniona jest za szybą-:(

Nie wszyscy podzielali moją fascynację MoMom, ale tym poprawił się humor, gdy przed wejściem skosztowaliśmy po raz pierwszy prawdziwego nowojorskiego street food’u prosto z food trucka. Słyszeliśmy, że w NYC jedzenie z trucków jest nie tylko tanie, ale i naprawdę dobre, jednak do tej pory nie natknęliśmy się na żadną budę, która by nas przekonała. Tym razem przemówiła do nas kolejka ludzi- faktycznie falafell podany z pomarańczowym ryżem, surówką i chlebkiem pita był genialny! 6$ za olbrzymią porcję- szkoda tylko, że częściowo doprawiłam go sosem diabolo-:) i o mały włos nie zeszłam z tego świata.

8. The High Line. Midtown South. And More.

Po paru dniach w NYC nadal mam poważne problemy z orientacją. Miasto jest naprawdę ogromne- NYC ma więcej mieszkańców, niż 39 z 50 stanów w USA. Sam Brooklyn byłby czwartym co do wielkości miastem w Stanach. Ponad 47% Nowojorczyków posługuje się w domu innym językiem niż angielski. To tyle jeśli chodzi o statystyki.

To, co sprawia mi największą trudność to system metra! Byłam już w wielu miejscach i nigdzie na świecie nie spotkałam tak przedziwnego systemu oznakowania metra. Oczywiście Maciej uważa, że jest to najprostsze z możliwych rozwiązań- otóż zamiast nazw końcowych stacji widnieją napisy: DownTown/Uptown lub Inbound/Outbound .Trzeba więc dokładnie orientować się gdzie się jest i czy chce się jechać w górę miasta, czy w dół, czy może „cross”. Cóż, na szczęście jesteśmy tu w czwórkę-:) Samo metro jest bardzo wydajne, kursuje 24 h na dobę i bardzo ułatwia komunikację po mieście- praktycznie nie korzystamy z żadnych innych środków lokomocji. Nie prezentuje się za dobrze, jest stare jak większość rzeczy w tym mieście i wymagałoby porządnych remontów-ale jednak działa super sprawnie i jest bardzo wydajne.

Dzień rozpoczynamy od spaceru po przedziwnym parku The High Line, położonym 9 m nad poziomem ulicy, w miejscu wyłączonych z użytkowania torów kolejowych. Brawo za pomysłowość! Przechodzimy ten ponad 2 km odcinek podziwiając widoki na rzekę Hudson. Położone poniżej parku ulice są jednym wielkim placem budowy i panuje tu straszny hałas- tak zresztą typowy dla całego NYC. 

Metrem przedostajemy się w okolice Madison Square Park, znanego głównie z powodu pierwszej drużyny baseballowej w mieście- New York Knickerbockers, która gdzieś tu dawno temu  rozpoczęła swoje treningi. Sama hala w której odbywają się liczne imprezy sportowe i koncerty nie robi większego wrażenia-przynajmniej z zewnątrz. 

Wrażenie za to robi słynne „Żelazko”- Flatiron Building- jedno z bardziej fotogenicznych i rozpoznawalnych miejsc NYC. 

Nieopodal znajduje się słynny Hotel Chelsea, w którym w latach 50. i 60 XXw. artyści, muzycy i pisarze mieszkali w artystycznej komunie.

Miejsce ma coś w sobie, tak jakby unosił się tu duch Jimiego Hendrixa, Janis Joplin czy Patti Smith , duch i wspomnienia wielu znanych wydarzeń, także tych niesławnych- to tu Sid Vicious, basista Sex Pistols, prawdopodobnie zamordował swoją dziewczynę.

Na ciepły posiłek wracamy do China Town –nie tylko jedzenie,ale i najlepsze piwo można wypić właśnie w chińskiej dzielnicy ( jeśli ktoś tak jak ja nie lubi mocnych amerykańskich piw typu IPA czy ALE).

 Poza tym chcemy pospacerować po pobliskim SoHo- dzielnicy pełnej stylowych kamiennic, butików w stylu vintage i sklepików z artystycznymi, kolorowymi wystawami. Cudowny klimat!

Wieczorem umawiamy się z Simonem i jego amerykańską koleżanką Catty w popularnym na Harlemie lokalu- Harlem Tavern. To nowoczesna, na wskroś amerykańska restauracja pełna ekranów telewizyjnych i głośnej muzyki. Słynie z dużego wyboru piw-faktycznie nawet ja znajduję dla siebie takie, które mi smakują ( małe piwo 7$). Niezłe burgery i inne amerykańskie przysmaki, luźna, wesoła atmosfera, której apogeum przypada na moment, gdy Catty zamawia dla nas piosenkę na karaoke- The Empire State of Mind ( Alicia Keys). Cóż za porażka! Choć nie musiałam śpiewać to jednak wygonili mnie z resztą na środek lokalu, wśród tych wszystkich murzyńskich umuzykalnionych ludzi- było to tak żenujące, że aż zabawne! I love New York-:) Kasi i Saimonowi spodobało się na tyle, że wyszli na scenę ponownie. Oj działo się!-:)

Powrót słynną żółtą taksówką pamiętamy mgliście, tak też wolimy wspominać rachunek, który przyszło nam zapłacić na koniec w Harlem Tavern-:)